Historiek

December 1974

Francine en ik huwden in december 1974. Precies, dit is al een hele tijd geleden. We huurden een appartementje in Turnhout waar ik in die periode studeerde. Na enkele maanden kochten we onze eerste hond, een Pekinees, die we Puckie noemden. 

Tijdens de zomer van 1975, na het beëindigen van mijn studies, verhuisden we naar een huisje in een dorpje bij Hasselt, waar ik mijn eerste job had. Enige tijd later werd Francine zwanger en in mei 1977 werd Jurgen geboren, ons eerste kind. Het huisje dat we huurden werd al vlug te klein en tijdens de zomer van 1977 verhuisden we naar een groter huis, ditmaal in de gemeente Zolder (deelgemeente van Heusden-Zolder).

In april 1982 werd Vanessa, onze dochter en tweede kind geboren. We hadden toen nog steeds Puckie, onze pekinees, maar wat later hadden we onze tweede hond, Tarras, een boxer.  Voor onszelf, voor de kinderen en voor Pucky was Tarras een erg lieve hond, maar hij was erg agressief voor andere mensen en voor andere honden en dat leidde soms wel tot problemen.

Ondertussen (voorjaar 1984) waren we begonnen met de bouw van ons eigen huis in dezelfde gemeente. Doch zowel Puckie als Tarras stierven nog voordat we verhuisden naar onze nieuwe woning tijdens de zomer van 1985. Maar lang waren we niet zonder hond want in 1986 kochten we een jonge bruine New Foundlander, Ashley. Ashley groeide vlug op tot een sterke '4 wheel drive' van 65 Kg, maar hij stierf helaas veel te vroeg. Hij was slechts 3jaar oud.

In maart 1987 werd Niels geboren, ons derde en laatste kind. Dus het leek er wel op dat telkens we verhuisden naar een nieuw adres als Francine zwanger werd.

Hoe dan ook, met 3 kinderen en een pas gebouwde onafgewerkte woning hadden we voldoende zorgen en werk zodat er weinig tijd over was om wat anders te doen en we bleven dan ook lange tijd zonder hond. 

Juli 1998 - Kreta

Eigenlijk dacht ik op een bepaald ogenblik dat onze periode van honden-hebben voorbij was, totdat we in 1998 op vakantie waren op het Griekse eiland Kreta. Tijdens een van de trips stopten we aan een taverne in een bergdorpje in het oosten van Kreta. En op het terras was er dit kleine, eigenlijk niet mooie, maar lieve bastaardhondje die het hondje van de eigenaars bleek te zijn. Maar Francine heeft zoiets van, hoe lelijker hoe liever en het hondenvirus besmette haar opnieuw. En sindsdien vroeg ze opnieuw om zelf een hondje te mogen hebben.

Ik heb het drie jaar kunnen tegenhouden, maar het werd te sterk, ik heb de strijd moeten opgeven. Ik kon de viervoeters niet langer tegenhouden. De rest van het verhaal kan je lezen in 'Het Praagse verhaal'.